Kötü Huy, eski çocuk yıldızı Lucy’nin hem içsel bir uyanışın peşine düştüğü hem de dublör sanatçısı kızı Dylan’la kurduğu o kırılgan bağın sınandığı bir dönemi izliyor. Ruhani lider Elon’un yönettiği inzivaya katılan Lucy, şöhretin artçı sarsıntılarıyla, yaşı ilerledikçe büyüyen boşlukla ve anne olmanın görünmez ağırlığıyla yüzleşiyor. Film, gösterişli patlamalar yerine küçük titreşimlere kulak veriyor; ritüeller, sessizlik ve yarım kalan cümleler, karakterlerin içindeki çatlakları yumuşak ama sızlatan bir tonla önümüze seriyor. Dylan’ın setlerde risk alırken özel hayatında mesafe koyması, Lucy’nin kırgın merakını sürekli kaşıyor. Elon’un çekici ama kaygan vaatleri ise huzur mu, kaçış mı sorusunu hep açık bırakıyor. Atmosfer acı-tatlı; sızıyla karışık bir mizah ve sıcak bir gerçeklik duygusu taşıyor. Büyük bir hesaplaşma beklemeyin; burada değer, küçük yüzleşmelerde saklı. Final, umutla belirsizliği dengeliyor ve bizi kendi kötü huylarımızla hafifçe baş başa bırakıyor.